NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
POZNALIŚMY
SIĘ
TA DWÓJKA
SPOTKAŁA WIELE OSÓB
SPĘDZALI RAZEM DUŻO CZASU
CZYTALI WIELE KSIĄŻEK
SPACERY, PODRÓŻE, LITERATURA
MIŁOŚĆ, CZAS, PRZYJAŹŃ, KOMUNIKACJA
KOLEJNY RAZ OTWIERAM KSIĄŻKĘ O TOBIE
Pan Kang był chory.
CZĘŚĆ 15
Cały ten czas opiekował się nim Eun-ho.
Piąty lipca 2007 roku.
Wykryto u mnie Alzheimera.
Pytałem kilka razy, bo nie mogłem w to uwierzyć,
ale odpowiedź się nie zmieniała.
Nie mogę uwierzyć, że zapomnę, jak się porozumiewać
i stracę zdolność pisania.
WYKŁAD KANG BYEONG-JUNA
Boję się dni,
które mnie teraz czekają.
Eun-ho przychodzi codziennie.
Pytam, czemu przychodzi,
a on tylko się uśmiecha.
Dziś wybraliśmy się na spacer.
Pogoda była piękna i poczułem się lepiej.
To niemożliwe, że znam
takiego młodzieńca.
Panie Kang!
Znalazłem stare dzienniki.
Pisałem w nich o odwiedzinach syna.
Pisałem je cały czas,
mimo słabnących zdolności poznawczych.
Dzięki Bogu,
że wciąż mam ten nawyk.
Wciąż mogę nazywać się pisarzem.
Może syn, o którym pisałem, to właśnie Eun-ho.
Już dawno temu
zacząłem go uważać za syna.
Panie Kang.
Panie Kang...
Proszę tego nie robić.
Panie Kang!
Dwunasty września 2009 roku.
Eun-ho obiecał mi...
Obiecaj mi.
...że umrę jako pisarz Kang Byeong-jun,
a nie niedołężny starzec, który stracił pamięć.
Poprosiłem, by moja kariera zakończyła się
zniknięciem, a nie chorobą Alzheimera.
Żyłem, by pisać książki. I tak chcę być zapamiętany.
Jako ktoś, kto poświęcił się pisaniu.
Powiedziałem mu, że umrę jako pisarz, bo byłem nim całe życie.
Napisałem testament,
deklarację zakończenia kariery.
Będzie to moje ostatnie dzieło.
Myślałam o tym, co musiał przejść Eun-ho
i co musiał czuć,
kiedy ludzie go nie rozumieli.
Ty, który kochasz gwiazdy
Pewnie dlatego
Eun-ho siedział samotnie w ogrodzie.
Złożył panu Kangowi obietnicę i musiał ją przede mną ukryć.
I ty również
Też cię potrzebuję.
Osoby, która mnie zna.
Nawet gdy świat odwraca się plecami.
„Na pewno miał powód. Musi być wyjaśnienie.
Na pewno chciał ochronić coś,
co jest dla niego cenne”.
A ty...
Chociaż ty...
dasz mi kredyt zaufania, prawda?
I dlatego
mógł powiedzieć tylko tyle.
Chciał powiedzieć mi wiele,
ale nie mógł.
Złamało mi serce, że cierpiał sam.
Łzy same się cisnęły do oczu,
bo nie mogłam cofnąć czasu...
i przy nim być.
Dan-i.
Gdzie jesteś?
Dan-i.
Gdzie ona jest?
Jesteś na strychu?
Dan-i.
Pan Kang...
Opiekujesz się nim?
W Kapyong...
Mieszka tam, prawda?
Spójrz na mnie.
Wiem, co sobie myślisz,
ale nic mi nie jest.
Widzisz,
dla mnie to była odpowiedzialność,
którą musiałem na siebie wziąć.
Dlatego jest dobrze.
Przepraszam,
że się nie domyśliłam.
Mimo że mi nie powiedziałeś,
powinnam była wiedzieć.
Nie miałam pojęcia.
Przepraszam.
To...
jego rękopis.
Jego ostatnia powieść.
„Bohaterowie”.
„Park Jung-hoon”?
BOHATEROWIE
Przez lata cierpiałeś sam,
a ja nie miałam pojęcia.
To łamie mi serce.
Musiałeś czasem płakać w samotności.
A czasami na pewno nie mogłeś zasnąć.
Musiałeś czuć się tak samotny
bez niczyjego wsparcia.
Boli mnie, że znosiłeś to...
tak długo.
Fajnie tu.
Nigdy tu nie spałem.
Prześpimy się tu?
Powiedz mi, że postąpiłem słusznie.
Od dawna chciałem to usłyszeć.
Że zrobiłem dobrze.
Znam cię, Eun-ho.
Na pewno dręczyło cię to
setki razy.
Chciałeś dla pana Kanga jak najlepiej.
Postąpiłeś słusznie.
Na pewno.
Kto to?
Sto lat
Niech żyje, żyje nam
Niech żyje nam!
Co pan tu robi?
Wpadłem z urodzinową wizytą.
Byłbym wcześniej,
by zrobić panu zupę,
ale musiałem iść do brata.
Co to za mina? Wzruszył się pan?
- Inni redaktorzy tak nie robią. - Dziękuję.
- Zupy z wodorostów? - Chwila.
To damskie buty.
Mogłem nie...
Wyglądają mi znajomo.
Kto to?
Co robisz?
Yeong-a.
Też przyszłaś z życzeniami?
Kiedy przyszłaś?
- Wczoraj. - Co?
Wczoraj?
Co...
Wczoraj? O czym ty mówisz, do cholery?
Yeong-a.
To ma dla ciebie sens?
Czego nie rozumiesz?
Mówiłam, że się z kimś spotykam.
Powiedz, że nie robicie tego, o czym myślę.
Yeong-a.
Spałaś z nim?
Naprawdę z nim spałaś?
Tak.
Jak...
Jak możesz tak mówić?
Jak możesz mi to robić?
Podpisał z nami umowę dopiero roku temu.
Sypiasz z kimś z pracy...
A my? Poznaliśmy się na ulicy
i po prostu pobraliśmy?
Znamy się z pracy.
To coś innego!
Niby dlaczego?
Jesteśmy wyjątkowi?
Byliśmy wyjątkowi.
Co takiego? Dupa, nie wyjątkowi.
Mieliśmy coś wyjątkowego.
Jak możesz tak mówić?
Zaczekaj!
Porozmawiajmy. Proszę. Nie jedź.
Puść.
No puść.
Rany.
Przerażające.
Kobiety są okrutne.
Porzucają cię i koniec.
WIATR NOWEGO JORKU
CHRONOLOGIA PISARZA
Obiecaj mi,
że nie napiszesz mojej chronologii.
Upewnij się, że umrę
jako pisarz Kang Byeong-jun, a nie niedołężny starzec.
Obiecaj mi, Eun-ho.
SONG HAE-RIN
Cześć, Hae-rin.
Przyjedziesz teraz?
Czemu?
Musisz przeczytać pewien rękopis.
Ktoś go nam wysłał i zatytułował Bohaterowie.
Przejrzałam go
i myślę, że też powinieneś go zobaczyć.
Jaki jest tytuł?
Bohaterowie.
To miała być ostatnia książka Kang Byeong-juna.
Ktoś wysłał nam jej rękopis.
To ten rękopis.
Zrobiłam kopię dla siebie.
Adres nadawcy jest zmyślony,
a telefon nie istnieje.
Nie mam pewności co do adresu e-mail.
OD PARK JUNG-HOONA
Czytałaś go?
Albo pan Kang wrócił,
albo...
ktoś kopiuje jego styl.
Tak mi się wydaje.
Chciałam pracować w Gyeoroo, bo pan Kang oddał nam
prawa do publikacji swoich książek.
Byłam ciekawa.
Jednak zrozumiałam, że to dziwne.
Nikt nie powiedział mi,
kto otrzymał deklarację pana Kanga.
Nawet teraz siedzisz i nic nie mówisz.
Byłeś jednym z założycieli.
Naprawdę nie wiesz,
kto otrzymał deklarację i umowę
odnośnie praw do publikacji?
Przeczytam to.
Ktoś jeszcze w biurze widział rękopis?
Tak, Ji-yul. Ona mi go dała.
Porozmawiamy w pracy, jak go przeczytam.
Wracaj do domu.
PARK JUNG-HOON
ANYEONG-DONG 148-23, JONGNO-GU, SEUL
Szanowny panie Park Jung-hoon.
Tu redaktor Cha Eun-ho z wydawnictwa Gyeoroo.
Czytałem pana rękopis
i mam kilka pytań o Bohaterów.
Zadzwoniłbym do pana,
ale podany numer nie istnieje.
Oto mój numer.
Czekam, jeśli chce pan wydać książkę.
NADAWCA: PARK JUNG-HOON TEMAT: OD PARK JUNG-HOONA
Jeśli pan dzwonił,
to wie pan, że adres też nie istnieje.
Rozumie już pan pewnie,
że wolę komunikować się e-mailowo.
Proszę napisać, jeśli chcecie wydać książkę.
Daję panu tydzień.
Nie mam dużo czasu.
Tydzień?
Eun-ho wie,
że nie jestem panem Kangiem.
Gdzie on jest? Co się z nim dzieje?
Cha Eun-ho to wie.
To on jest kluczem.
23 KWIETNIA KANG BYEONG-JUN
Eun-ho!
Cześć.
Czytałeś rękopis?
Autor odpowiedział mi na e-maila.
Wysłałem ci wiadomość.
Czyli e-mail był prawdziwy.
A jeśli...
to naprawdę pan Kang?
Wielu pisarzy zmienia styl
i publikuje pod pseudonimem.
Romain Gary podpisywał się jako Émile Ajar.
Sam nie wiem... Sprawdzę to.
Na razie nikomu nie mów o rękopisie.
Jasne. Dam też znać Ji-yul.
Chodźmy.
Czemu dała go pani panu Cha?
Był w listach od czytelników.
Powinien ją sprawdzać redaktor, który ją odebrał.
Tak, ale ten rękopis...
Bo jest Kang Byeong-juna?
Ciężko ostatnio pracuję.
Nowym pracownikom nie wolno
pracować z pisarzami takimi jak pan Kang?
Ji-yul.
Kto wysłał rękopis?
Park Jung-hoon.
Tak się podpisał.
Trzeba to sprawdzić.
Rozumiesz?
Pan Cha się tym zajmie.
Sprawdzaj inne rękopisy.
Na pewno coś znajdziesz.
Dobrze?
Tak.
Ale ja chcę ten.
Tak, przepraszam.
Pana Nama nie ma.
Przykro mi.
Na pewno zapłaci.
Przykro mi.
To już piąty telefon na temat braku zapłaty.
Dan-i.
Tak?
Przejrzeliśmy propozycję reklamy,
- którą dałaś. - Tak?
Jest naprawdę świetna.
Ale wydaje się kosztowna.
Nie znajdziesz czegoś darmowego?
Na przykład w Internecie.
Dobrze, wymyślę coś tańszego.
Czytałam rękopis, który wydajemy
na początku roku.
Świetny, prawda?
To będzie prawdziwy hit.
Wydaje mi się...
że powinien to pan przemyśleć.
Czemu?
Jest słaby?
Cóż...
Nie ma w nim nic wyjątkowego.
Niektóre fragmenty pokrywają się z powieściami z Internetu.
Nie różni się też od już wydanych książek.
Czy lekkie i krótkie powieści muszą być słabe?
Nie.
Nie bez powodu się sprzedają.
Taki jest trend.
Czytelnicy lubią takie książki.
Dobrze.
Muszę wytrwać.
Trzymaj się.
EUN-HO
Chcesz popracować
jako moja asystentka?
Chodźmy do biblioteki i na obiad.
Z chęcią.
Jest.
Proszę.
Opisz wpływ rodziców na dziecko.
Od okresu niemowlęcego do szóstego roku życia.
- Dobrze. - Tak?
Tak, panie Cha.
Skup się.
Dan-i.
Chodź.
Widziałem w twojej torebce tomik poezji pana Na.
Tak, podoba mi się.
Noszę go ze sobą
i czytam bez końca.
Ze wszystkich wierszy
najbardziej podoba mi się Dzięki tobie.
„Dzięki tobie nie chwieję się
nawet w najbardziej wietrzną pogodę”.
„Mimo że świat jest pełen grymasów,
dzięki tobie stałem się kimś,
kto uśmiecha się nawet w samotności”.
„Dziękuję. Jestem szczęśliwy,
bo dałaś mi moc, by wytrwać w ciężkich chwilach”.
Czemu tak patrzysz?
Przestań, bo pocałuję cię na środku ulicy.
- Ja bym to zrobiła. - Dan-i.
Dobra.
Zrobię to.
- Daj mi szansę. - Nie.
- Za późno. - Proszę cię.
- Nie, dzięki. - Chodź.
- Nie możesz. - Mogę.
Wykonałabym z Bohaterami kawał dobrej roboty.
Nikt jeszcze nie wie.
Skąd wiedzą, że to rękopis pana Kanga?
Racja.
Co robisz? Nie słuchasz mnie.
GYU-SEOK
HYE-IN
MASZ PARĘ! WYŚLIJ WIADOMOŚĆ
To dziewczyna.
To jest super.
Łączy cię z ludźmi w pobliżu.
Połączyło cię z tą dziewczyną?
Tak.
Chciałbym ją poznać.
Wysiądę tu.
Jeszcze jeden przystanek.
- Jedź dalej. - Idziesz do niej?
Tak.
Dziękuję.
Co mam zrobić?
Mogłam wysiąść. Ma randkę.
Mogę teraz wysiąść?
To naprawdę pilne.
Przecież to nie pociąg.
Czemu kolejny przystanek jest tak daleko?
Rany.
Zaczekaj, Hoon!
- Rany. - W porządku?
Coś mi nie gra.
Mam świetną intuicję,
a moje wrażliwe serce jest bardzo niepewne.
- Wrócę, jak się uspokoję. - Dobrze.
Nic mi nie jest.
Rety. Wybacz, proszę.
Muszę ci coś powiedzieć o facecie, który tu przed chwilą siedział.
To mój współlokator.
I co z tego?
Jak to? Nie wiesz, co to oznacza?
Mieszkam z nim.
Nie czujesz się trochę winna?
Przepraszam.
Pamiętaj,
że on mieszka ze mną.
Toaleta jest zapchana. To poważna sprawa.
Ludzie czekają.
Możecie ją odetkać?
Proszę.
Przepraszam.
Lubię uczyć się z ludźmi z tej samej branży.
Mogę dołączyć do waszej grupy?
Chyba nie.
Czemu? Jestem pełen pasji i zmotywowany.
Twoje współlokatorka mnie przeraziła.
Przyszła i wpadła w szał.
Ji-yul tu była?
Czemu?
Co tu robiła? Zaczekaj.
Czemu to zrobiłaś?
Czemu, Ji-yul?
Po co tam poszłaś?
Nie mów, że go lubisz.
Nie ma mowy.
Nie lubię Hoona.
Ji-yul!
Co z tobą? Podobno wpadłaś w szał w kawiarni.
Co się dzieje?
Czemu moje serce tak wali?
To niemożliwe.
Czemu to zrobiłaś?
Wiesz, jak ciężko było znaleźć kogoś z marketingu, kto mieszka niedaleko?
Marketingu?
O to chodziło?
Rozumiem. Chciałeś poznać kogoś z marketingu.
Kogoś, kto pracuje w tej samej branży.
Pomyliłam się.
Przerażasz mnie. Przestań.
To takie dziwne. Jakbym już to czytała.
Czemu się tak czuję?
JUTRO PEŁNE PASJI ZWYCIĘZCĘ POZNAMY JUŻ ZA SIEDEM DNI
Został tylko tydzień.
Bierze pani udział?
Jasne.
Też tu pracuję.
To oznacza,
że założyciele są zajęci ocenianiem naszych prac.
Zobaczmy.
Przestraszyłaś mnie.
Nie przyjmuję łapówek.
Jestem uczciwy.
Panie Kim.
Znalazła pani coś dobrego?
Zgodziliśmy się, by oceniać prace osobno.
Mnie zainteresowała...
Proszę nie mówić. Zasugeruję się.
Musimy być uczciwi.
Mówiłem do siebie.
Do widzenia.
Halo?
Przepraszam.
PROPOZYCJA WYDANIA
- Chwila. - To moja.
To moja.
Wygram nagrodę. Zostanę zwycięzcą.
Tak, dziękuję.
- Dziękuję. - Proszę.
NUMER: 54
To moja.
To będę ja.
Naprawdę z nim spałaś?
- Tak. - Kłamiesz.
Byłaś tam służbowo,
by złożyć mu życzenia.
Myśl, co chcesz.
Co ty...
Powiedz, że kłamiesz.
Zrozumiałam, że potrzebuję trzech mężczyzn.
Zabawnego, bogatego
- i dobrego. - Co?
Dobrego w czym?
Co...
Nie, ona blefuje.
Po prostu...
Zabiję Yeong-cheola.
MENTORING
POZNANIE MENTORA DZIESIĘĆ OSÓB
Nieźle.
ZBYWALNOŚĆ, KREATYWNOŚĆ WYJĄTKOWOŚĆ
POZNANIE MENTORA DZIESIĘĆ OSÓB
CZY TO PROPOZYCJA DAN-I?
Rany.
Nie patrz.
Przyniosłam ci to.
Już u nas nie pracujesz.
Chciałam tylko dać ci coś do picia.
- Bez haczyków? - Tak.
Naprawdę?
Idź tam.
I lepiej tu nie przychodź.
Ta się wyróżnia.
Ma jasny zamysł,
jest modna i nadaje się do sprzedaży.
Zgadzam się.
Podchodzi do czytelników,
jako dorosłych mentorów.
Najlepsze w niej jest to,
że daje trwałą wartość biznesową.
Podoba mi się miękka oprawa
oraz układ książki.
Jest najbardziej dopasowana do aktualnego stanu branży.
Wszystkim się podoba. Mnie też.
Można ją wydać w formie serii.
Ktoś pomyślał perspektywicznie.
- Jesteśmy jednomyślni, prawda? - Tak jest.
Sprawdźmy, czyja to propozycja.
Rany, denerwuję się.
Kiedy wpiszemy numer,
zobaczymy zwycięzcę.
Ciekawe, kto to.
Zaraz się przekonamy.
Kto wie? Może to Ji-yul.
- Tak. - Wątpię.
Nie żartuję. Ciężko pracuje.
Dobra.
Zatwierdzam.
- To Ji-yul? - Serio?
Co?
- Co? - Kto to?
- Ji-yul? - Idę się napić kawy.
Czemu?
- Co jest? - Kto to?
Kto wygrał?
Mój Boże.
- Nie. - Niemożliwe.
Tak!
Taniec triumfu!
GRATULACJE! NUMER 56, ZESPÓŁ WSPARCIA, KANG DAN-I
Dan-i?
Już tu nie pracuje.
Musimy wybrać kogoś innego?
Nie może wrócić.
Co robimy?
- Sprawdźmy jeszcze raz. - Po co?
Odeszła z hukiem.
Moja Dan-i.
Jezu.
Co jest z tłumaczeniem?
Jakby każdą sekcję tłumaczyło kilka osób.
Ton wciąż się zmienia.
NIE JEST ANIOŁEM
Co to?
JESTEM ZADOWOLONA
To jest to samo.
Niemożliwe.
Nawet błędy są takie same.
Tłumacz skopiował fragmenty
z już przetłumaczonych książek?
Chyba zwariował.
CIERPIENIA MŁODEGO WERTERA
- Wrócił pan. - Tak.
Proszę pana.
Nie możemy tego wydać.
- Jest problem z tłumaczeniem. - To znaczy?
Co z nim?
Przykro mi,
ale to miks tłumaczeń z innych książek.
Nawet błędy są takie same.
- Dan-i. - Tak.
Zadzwonię do tłumacza.
Nie rób z tego afery.
Czy pan...
o tym wiedział?
Zapłaciłem tłumaczowi
i mam już projekt okładki. Nie chcę zaczynać od nowa.
Co z ludźmi, którzy harowali nad tymi książkami?
Tłumaczami, którzy dobrze wykonali pracę?
Dan-i.
Nie kłóć się ze mną, tylko wracaj do pracy.
Ji-yul, dzisiaj mają być wyniki.
Racja, dziś mieli ogłosić zwycięzcę.
Czemu nic nie mówią?
Kofeina. Muszę napić się kawy.
Co? Chcesz czegoś?
- Ja? - Odwróć się.
- Co? - Wracaj do pracy.
Jasne.
Bawi cię to?
W tym tkwi problem.
Czemu tak napisaliśmy?
„Każdy pracownik Gyeoroo może wziąć udział”.
Każdy.
Każdy?
Gdybyśmy to poprawili...
To obejmuje tych na zleceniu.
Panie Cha!
Jest na wykładzie.
Cholera.
Co zrobimy? Czas ogłosić wyniki.
Mówię o Dan-i.
Musimy być uczciwi. Konkurs był anonimowy.
Ale jak mamy być uczciwi?
A co z polityką specjalnej rekrutacji?
Co?
Możemy to zrobić?
Mnie pan pyta?
Takie są zasady.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Niewiarygodne.
CIERPIENIA MŁODEGO WERTERA
ZALETY I TRUDY PRACY
Zamówmy 7000 sztuk.
Kto kupi 7000 sztuk książki debiutanta?
Po co wydawać książkę, która się nie sprzeda?
Właśnie rozmawiamy,
jak ją sprzedać.
Dobrze, zamówimy 5000 sztuk.
To jego debiut. Porządnie go rozreklamujemy...
To rękopis pani Yu.
Gdzie on jest?
Ten aromat atramentu. Ta książka się sprzeda.
Też nie chcę tych naklejek,
ale...
nie pozwolę na zniszczenie 5000 książek.
Dostaliśmy domówienia na kolejne dwie książki.
To moja.
Redagowałem ją.
Mówiłem, że się sprzeda.
To zasługa strategii marketingowej.
Tak nie można.
REZYGNACJA
Rezygnacja?
Dan-i, co...
To kradzież.
Wklejanie cudzych tłumaczeń?
Co to oznacza dla redaktorów tych książek?
Co oznacza dla osób, które je reklamowały?
Kradnie pan ciężką pracę,
a czytelnicy bezwiednie kupią tę książkę.
Ale nie możesz odejść...
Nie mogę tu pracować.
Szkoda mi papieru i lasów.
Wstyd mi przed innymi wydawcami i redaktorami.
Dlatego nie mogę tu pracować.
Dan-i...
WYDAWNICTWO PUREUNMAEUM
Znów nie mam pracy.
Muszę nauczyć się trzymać nerwy na wodzy.
Idiotka.
Panie Kim...
Pani Kang Dan-i?
Tak.
Prezes Kim Jae-min
z wydawnictwa Gyeoroo.
Jestem tu,
by zaoferować pani pracę.
Otrzyma pani 150 procent podwyżki.
Ale czemu...
Dobrze mi w tym wydawnictwie.
Doprawdy?
To może 200 procent?
Tu będę jednym z założycieli.
To mała firma, ale tworzenie jej daje mi radość...
Będzie pani pracować w dziale ds. marketingu.
Wyszukiwaliśmy panią w ramach polityki specjalnej rekrutacji.
Naprawdę?
Straciłam apetyt.
Nie będziesz już umawiać się
z tą wysoką kobietą?
Zanudziłeś ją, co?
Kobiety lubią facetów z poczuciem humoru.
Przestań. I tak jest mi źle.
Skoro odeszła, to pozwól jej na to.
Dlatego nie dałaś mu znać, że mnie urodziłaś?
Tak było najlepiej.
Dostałam słodkiego chłopca.
Nie tęsknisz za nim?
Chciałabym go spotkać,
ale życie miało własne plany.
„Kim Hyeon”.
POSTACI W BOHATERACH
„Ahn Yeong-ju”.
„Park Seong-hun”.
Nie idzie pani do domu?
Muszę coś sprawdzić.
Jeśli nie jadłaś,
możemy coś zamówić. Pani Go też tu jest.
Nie, dziękuję. Poukładam na biurku i idę do domu.
Jasne.
WYPOWIEDZENIE UMOWY
LEE JEONG-SEOP
Odpowiedz. Przekazałaś wiadomość?
Tak.
Poprosiłam Dan-i.
Pamiętasz? Poprosiłam cię,
byś poinformowała o tym dział sprzedaży.
Nigdy nic mi nie...
Prosiłam się o to przed odczytem pani Yu.
Nie mam wyboru.
WYPOWIEDZENIE UMOWY
Szybciej.
WYPOWIEDZENIE UMOWY
Co jest? Co mam zrobić?
Song-i, wiesz...
Tak?
Co się dzieje? Niszczarka się zepsuła?
Czemu...
WYPOWIEDZENIE UMOWY LEE JEONG-SEOP
Chae Song-i.
Czyli to jednak ty popełniłaś błąd, a nie Dan-i?
Obwiniłaś o wszystko pracownika na zleceniu?
Wcale nie.
Zapomniałam o tym.
Myślałaś, że pozbycie się umowy rozwiąże problem?
Co się dzieje, pani Go?
Każ jej napisać o tym raport.
To Song-i popełniła błąd
odnośnie wypowiedzenia umowy.
Naprawdę myślałam, że ją poprosiłam.
Ale skończyło się dobrze.
Pan Kim znów ją zatrudnił.
Przepraszam.
ZLECENIE NA NOWE ZAMÓWIENIA
Te śmieci!
Zabiorę je z pana widoku.
- Proszę puścić. - Wyrzucę je.
- Puści pani? - Wyrzucę je.
ZLECENIE NA NOWE ZAMÓWIENIA
BOHATEROWIE
YEONG-JU WYBIEGŁA NA OGRÓD Z KSIĄŻKĄ
„Yeong-ju wybiegła na ogród z książką.
Hyeon pognał za nią.
Głośny śmiech Yeong-ju i Hyeona
wypełnił mały ogródek”.
Jak się nazywa...
To Ji Seo-jun.
To on.
Czemu to zrobił, u licha?
Muszę zadzwonić do Eun-ho.
SONG HAE-RIN
Kiedy wracasz do pracy?
Jutro.
Odpocznij trochę.
Chcę zacząć od jutra.
Tęsknię za wszystkimi.
Jutro piątek.
Pojedziemy gdzieś po pracy?
Wybacz, ale muszę pojechać do Kapyong do pana Kanga.
Może za tydzień?
- Wymyśl jakieś miejsce. - Dobrze.
Ciągle o czymś myślę.
O czym?
Napisał, że odwiedził go syn.
Napisał też,
że traktuje mnie jak syna.
Nie.
Myślał, że jesteś jego synem, bo nie pamiętał swojego.
To było dziwne.
Nie byłem wtedy u niego,
ale wciąż mieszał daty. Czasami nie zapisywał ich wcale.
Kto to?
To pani Song. Co zrobić?
Spokojnie. Wie, że tu mieszkasz.
Eun-ho, czemu nie odbierasz?
- Gdzie mój telefon? - Otwórz, to ważne.
Dobrze.
Co zrobić? Iść do pokoju?
Nie, zostań.
Zostań tu.
Rękopis Bohaterów...
Miło panią widzieć.
Co u ciebie, Dan-i?
Podobno do nas wracasz.
Gratulacje.
Usiądź. Pogadamy.
Czemu nie odbierałeś?
Wiesz, ile razy dzwoniłam?
Zapodziałem gdzieś telefon.
- Poszukam go. - Dobrze.
To był Ji Seo-jun.
To on napisał Bohaterów.
To był on.
W książce jest to samo zdanie, które zobaczyłam na pociętych stronach.
Ukończył literaturę.
W porządku, usiądź. Chodzi o pracę.
Nie słyszałem wibracji.
Nie mówiłem, by cię nie martwić. Ktoś wysłał nam rękopis.
Jego tytuł to Bohaterowie.
Pomyślałaś o Kang Byeong-junie, prawda?
Ale autor podpisał się jako Park Jung-hoon.
Coś było nie tak, więc nikomu nie mówiliśmy.
Właśnie odkryłam,
że to Seo-jun napisał ten rękopis.
DATA URODZENIA: 23.04.91
„23 kwietnia”.
Słucham?
Urodziny Seo-juna.
Tak było na umowie.
- Jaki jest kod? - To 0423.
- Tak? - Tak.
Dobra, 0423.
NIEBIESKA NOC 23 KWIETNIA
Dwudziesty listopada 2008.
Odwiedził mnie syn.
To jego syn.
To syn pana Kanga.
O czym ty mówisz?
Myślę, że Seo-jun
to syn pana Kanga.
Chwila...
Pan Kang całe życie był sam.
Czegoś mi nie mówicie?
Powinnam wiedzieć.
BOHATEROWIE
OD PARK JUNG-HOONA
CHA EUN-HO
Panie Ji, tu Cha Eun-ho.
Spotkajmy się jutro.
Proszę pomóc mojej mamie.
Proszę jej pomóc,
proszę pana.
Nie sądziłem, że lubisz takie miejsca.
Przychodzę tu od liceum.
Wtedy jadłem tylko naleśniki z cebulkami.
Pan Kang lubił tę knajpę.
To też ci się spodoba.
Jesteś w końcu fanem pana Kang Byeong-juna.
Pan Kang napisał tę powieść?
Ktoś, kto go nie zna, mógłby tak twierdzić,
ale nie ja.
Skąd ta pewność?
Nikt nie napisałby książki, tylko dlatego, że jest czyimś fanem,
panie Park Jung-hoon.
Zdradzić ci tajemnicę?
Tajemnicę tytułu
ostatniej książki pana Kanga, 23 kwietnia.
KAŻDY MA TYLKO JEDNO ŻYCIE. TO SPRAWIEDLIWE
OD CIEBIE ZALEŻY, JAKIE ONO BĘDZIE
DOTRZYMANA OBIETNICA JEST RZADKA, JAK GWIAZDA W CIEMNOŚCI
PŁAKAŁA, A JA WYCIERAŁEM JEJ ŁZY
JUŻ TO DAWAŁO MI OTUCHĘ
NIE LUBIŁEM DOBRYCH ZAKOŃCZEŃ, ALE TRZEBA SIĘ O NIE STARAĆ
JESTEŚMY MALI, ALE JEŚLI CHCEMY, STAĆ NAS NA WSZYSTKO
PASJA ROZCHODZI SIĘ NICZYM CIEPŁO OGNIA
DAJE KOMFORT, NADZIEJĘ I RADOŚĆ
NIE ZOSTAWIĘ GO SAMEGO, A OBDARZĘ GŁĘBOKĄ MIŁOŚCIĄ
Wszystko, co chcesz wiedzieć, jest w tej torbie.
Zajrzyj.
Jestem tu, Seo-jun.
Chcę ci pomóc.
Co? Przyszedłem, bo martwiłem się o niego.
Gratulacje!
- Spójrz na mnie. - Dan-i to szczęściara.
Ma takiego dobrego chłopaka.
Dwudziesty trzeci kwietnia.
To pytanie dręczyło mnie od dziesięciu lat.
23 KWIETNIA
ODWIEDZIŁ MNIE SYN
„Nie zapomniałem o tobie.
Pamiętam cię”.
Napisy: Krzysztof Zając